រ៉េសូណង់ កម្លាំង ត្រង់ស្វូ និងសំទុយចរន្ត

ស្រមៃមើលកុមារយោលមួយ ។ បើអ្នករុញញឹកញាប់ពេក ឬកម្រាស់ពេក យោលមិនខ្ពស់ទេ ហើយអ្នកក៏ហត់ឥតប្រយោជន៍ ។ តែបើអ្នករុញត្រូវចង្វាក់ធម្មជាតិរបស់វា គឺរុញម្តងរាល់ពេលវាត្រឡប់មករកអ្នក យោលនឹងខ្ពស់ឡើងៗ ។

សៀគ្វី RLC មានចង្វាក់ធម្មជាតិដូចគ្នា ។ ប៊ូប៊ីន ($L$) និងកុងដង់សាទ័រ ($C$) ផ្លាស់ថាមពលគ្នាទៅវិញទៅមក ៖ ប៊ូប៊ីនសន្សំថាមពលក្នុងដែនម៉ាញេទិច កុងដង់សាទ័រសន្សំថាមពលក្នុងដែនអគ្គិសនី ។ ឥទ្ធិពលទាំងពីរប្រឆាំងគ្នា ៖ អាំងដុចតង់ធ្វើឲ្យចរន្តយឺតផាស កុងដង់សាទ័រធ្វើឲ្យចរន្តលឿនផាស ។

ពេលប្រេកង់តង់ស្យុងត្រូវនឹងចង្វាក់ធម្មជាតិនោះ គឺពេល

$$L\omega =\frac{1}{C\omega }$$

នោះឥទ្ធិពលទាំងពីរលប់គ្នាស្មើ ។ សៀគ្វីនៅសល់តែរស៊ីស្តង់ $R$ ដូច្នេះ $Z=R$ (តូចបំផុត) ហើយចរន្តធំបំផុត ។ គេហៅសៀគ្វីនោះថា សៀគ្វីមានរ៉េសូណង់អគ្គិសនី (សៀវភៅសរសេរ «បសូហណងអច្ឆិសនី») ។

ស្រមៃអ្នករុញរទេះមួយ ។ បើអ្នករុញផ្អៀងទៅចំហៀង កម្លាំងរបស់អ្នកខ្លះទៅសង្កត់រទេះចុះក្រោម មិនធ្វើឲ្យវាទៅមុខទេ ។ មានតែផ្នែកកម្លាំងតាមទិសចលនាទេដែលធ្វើការ ។ ក្នុងចរន្តឆ្លាស់ក៏ដូចគ្នា ៖ តង់ស្យុង និងចរន្តមិនស្របផាសគ្នាទេ ដូច្នេះមានតែផ្នែកតង់ស្យុងដែលស្របផាសនឹងចរន្តទេដែលផ្តល់ថាមពលពិត ។

ដូច្នេះអានុភាពមធ្យមគឺ

$$P=VI\cos \phi$$

• $VI$ ហៅថា អានុភាពទឹង (ជាអានុភាពដែលគេ «មើលឃើញ» តាមម៉ាស៊ីនវាស់ តែមិនមែនជាអានុភាពដែលគេប្រើពិត) ។
• $\cos \phi$ ហៅថា កត្តាអានុភាព ។ វាប្រាប់ថាតើប៉ុន្មានភាគរយនៃ $VI$ ត្រូវបានប្រើពិត ។ $\cos \phi =1$ គឺល្អបំផុត (ចរន្ត និងតង់ស្យុងស្របផាសគ្នា) ។

ស្រមៃខ្សែក្រវាត់មួយរត់លើរ៉កពីរ ៖ រ៉កតូចមួយ និងរ៉កធំមួយ ។ ខ្សែក្រវាត់មានល្បឿនដូចគ្នា តែរ៉កតូចវិលលឿនជាង ។ ត្រង់ស្វូម៉ាទ័រក៏ដូច្នេះ ៖ ប៊ូប៊ីនពីររុំលើស្នូលដែកតែមួយ ។ ខ្សែក្រវាត់គឺ ហូរចម៉ាញេទិច ដែលឆ្លងកាត់ប៊ូប៊ីនទាំងពីរ ។ ប៊ូប៊ីនណាមានស្ពៀច្រើន ប៊ូប៊ីននោះទទួលតង់ស្យុងខ្ពស់ជាង ។

ដូច្នេះ

$$\frac{V_2}{V_1}=\frac{n_2}{n_1}=K$$

បើ $K>1$ តង់ស្យុងឡើង (ស្ទូបូលីសទ័រ) ។ បើ $K<1$ តង់ស្យុងចុះ (ស្ទូរីលិសទ័រ) ។ តែថាមពលមិនកើនទេ ៖ តង់ស្យុងឡើងប៉ុន្មានដង ចរន្តចុះប៉ុន្មានដង ។ នេះជាហេតុផលដែលគេដឹកអគ្គិសនីទៅឆ្ងាយដោយតង់ស្យុងខ្ពស់ ។

ស្រមៃទ្វារវិលមួយនៅច្រកចូល ៖ មនុស្សដើរចូលបាន តែដើរបញ្ច្រាសមិនបានទេ ។ ឌីយ៉ូតធ្វើដូចទ្វារនោះ ៖ វាឲ្យចរន្តឆ្លងកាត់តែមួយទិស ។

ចរន្តឆ្លាស់ប្តូរទិសពីរដងក្នុងមួយខ្ទង់ ។ បើដាក់ឌីយ៉ូតមួយក្នុងសៀគ្វី ចរន្តឆ្លងកាត់បានតែពាក់កណ្តាលខ្ទង់ ។ គេហៅឧបករណ៍នោះថា សំទុយចរន្តកន្លះខ្ទង់ ។ ពាក់កណ្តាលទៀតត្រូវបាត់បង់ ។

ដើម្បីប្រើទាំងពីរពាក់កណ្តាល គេប្រើឌីយ៉ូត ៤ តំឡើងជាស្ពាន ។ ពេលនោះចរន្តឆ្លងកាត់រស៊ីស្តង់មានទិសដូចគ្នាទាំងពីរពាក់កណ្តាល ។ គេហៅវា សំទុយចរន្តពេញមួយខ្ទង់ ។

កាលណាអាំងដុចតង់ $L$ ជាមួយកុងដង់សាទ័រ $C$ មានតម្លៃយ៉ាងណាឲ្យ $L\omega -\frac{1}{C\omega }=0$ ឬ $L\omega =\frac{1}{C\omega }$ គឺ $LC{\omega }^2=1$ ក្នុងករណីនេះ គេហៅសៀគ្វីថា មានរ៉េសូណង់អគ្គិសនី (សៀវភៅ៖ «បសូហណងអច្ឆិសនី») ។

ពេលនោះ $Z=\sqrt{R^2+{\left(L\omega -\frac{1}{C\omega }\right)}^2}=R$ ហើយ $\tan \phi =\frac{L\omega -\frac{1}{C\omega }}{R}=0$ ដូច្នេះ $\phi =0$ ។

អានុភាពមធ្យមក្នុងកំណាត់សៀគ្វី $MN$ ជាផលគុណកំណត់រវាងចំណុះសរុបក្នុងមួយរយៈពេល និងរយៈពេលនោះ ៖

$$P=\frac{W}{t}$$

ដែល $W$ ជាចំណុះសរុប (ថាមពល) ក្នុងរយៈពេល $t$ ។ «ផលគុណកំណត់» មានន័យថា គេយកតម្លៃមធ្យមលើខួបពេញលេញមួយ មិនមែនតម្លៃខណៈទេ ។

ក្នុងកន្សោម $P=vI\cos \phi$ គេហៅ $\cos \phi$ ថា កត្តាអានុភាព ហើយផលគុណ $vI$ ថា អានុភាពទឹង ។

• កត្តាអានុភាព $\cos \phi =\frac{R}{Z}$ ៖ គ្មានឯកតា ហើយមានតម្លៃពី ០ ដល់ ១ ។
• អានុភាពទឹង $vI$ ៖ មានឯកតា W (វ៉ាត់) ដែរ តែមិនមែនជាអានុភាពដែលប្រើពិតទេ ។
• អានុភាពពិត $P=vI\cos \phi$ ៖ គឺជាអានុភាពដែលកំណាត់សៀគ្វីប្រើប្រាស់ពិតប្រាកដ ។

ចរន្តអគ្គិសនីឆ្លាស់ ជាចរន្តអគ្គិសនីដែលប្តូរទិសដៅពីរដងក្នុងមួយខ្ទង់ ។ ចរន្តឆ្លាស់ដែលងាយជាងគេ គឺចរន្តឆ្លាស់ស៊ីនុសអូអុីត ។ ចរន្តឆ្លាស់មានផលបី ៖ ផលគីមី ផលកម្តៅ និងផលម៉ាញេទិច ។

អាំងតង់ស៊ីតេប្រសិទ្ធនៃចរន្តឆ្លាស់ ជាអាំងតង់ស៊ីតេចរន្តដាប់ ដែលឆ្លងកាត់រស៊ីស្តង់ដូចគ្នា ហើយក្នុងរយៈពេលដូចគ្នា បញ្ចេញកំដៅស្មើគ្នា ។ គេបាន

$$I=\frac{I_m}{\sqrt{2}}$$

ដែល $I_m$ ជាអាំងតង់ស៊ីតេអតិបរមា (អាំព្លីទូត) ។

តង់ស្យុងប្រសិទ្ធ ស្មើនឹងតង់ស្យុងចរន្តដាប់មួយ រវាងចុងទាំងពីរនៃរស៊ីស្តង់សុទ្ធតែមួយ ដែលក្នុងរយៈពេលដូចគ្នា នាំឲ្យមានបរិមាណកំដៅស្មើគ្នា ។ គេបាន

$$v=\frac{V_m}{\sqrt{2}}$$

ដែល $V_m$ ជាតង់ស្យុងអតិបរមា ។

ត្រង់ស្វូម៉ាទ័រ (ត្រង់ស្វ៊ែម៉ាទ័រ) ជាប្រដាប់សម្រាប់ផ្លាស់ប្តូរតម្លៃតង់ស្យុង ។ វាមិនបង្កើតថាមពលថ្មីទេ — វាប្តូរតង់ស្យុងឆ្លាស់មួយ ទៅជាតង់ស្យុងឆ្លាស់មួយទៀត ដែលមានប្រេកង់ដូចគ្នា ។

ក. បង្គោល (តាមចំណុច ៨.១ ក្នុងសៀវភៅ)៖

• ត្រង់ស្វូម៉ាទ័រផ្សំឡើងពីស្នូលមួយធ្វើពីដែកឆ្លាស់ (ស្នូលដែកក្រាស់) ដែលជុំវិញមានរបៀបខ្យល់ពីរបំណែក គឺប៊ូប៊ីនពីរ ៖ ប៊ូប៊ីន $S_1$ មានចំនួនស្ពៀ $n_1$ ហើយប៊ូប៊ីន $S_2$ មានចំនួនស្ពៀ $n_2$ ។
• រស៊ីស្តង់នៃប៊ូប៊ីនទាំងពីរមានតម្លៃតូចអាចចោលបាន ។ ចំណែកអាំងដុចតង់នៃប៊ូប៊ីនមានតម្លៃធំចំណាស់ ។
• ប៊ូប៊ីន $S_1$ ត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងសៀគ្វីចរន្តឆ្លាស់ ដែលមានតង់ស្យុងប្រសិទ្ធ $V_1$ ហើយមានឈ្មោះថា [UNCLEAR: មានឈ្មោះថា … — ឈ្មោះប៊ូប៊ីនដើម (មូលខ្យល់ទី ១) អានមិនច្បាស់ក្នុងអក្សរចាស់] ។
• ចរន្តឆ្លាស់ក្នុងប៊ូប៊ីន $S_1$ បញ្ជូនដែកឆ្លាស់ទៅជាមេដែក ហើយបង្កើតហូរចអាំងដុចស្យុងដែលប្រែប្រួលតាមរយៈពេល ។ ហូរចនោះឆ្លងកាត់ប៊ូប៊ីន $S_2$ (មូលខ្យល់ទី ២ ដែលមាន $n_2$ ស្ពៀ) ហើយបង្កើតកម្លាំងអគ្គិសនីចលករឆ្លាស់នៅក្នុងប៊ូប៊ីននោះ ។
• បើសៀគ្វីនៅប៊ូប៊ីនចម្រុះចំហ ត្រង់ស្វូនោះមិនដំណើរការទេ ។
• បើសៀគ្វីនៅប៊ូប៊ីនបិទ គេឃើញមានចរន្តឆ្លាស់ឆ្លងកាត់សៀគ្វីនោះ ។ ចរន្តនោះហៅថាចរន្តចម្រុះ ។

ខ. លក្ខណៈ (ចំណុច ៨.២)៖

• ចរន្តនៅប៊ូប៊ីនចម្រុះមានប្រេកង់ដូចចរន្តនៅប៊ូប៊ីនដើម ។
• ផលចែករវាងតង់ស្យុងប្រសិទ្ធនៅប៊ូប៊ីនទី ២ ($V_2$) និងតង់ស្យុងប្រសិទ្ធនៅប៊ូប៊ីនទី ១ ($V_1$) ជាផលចែករវាងចំនួនស្ពៀរបស់ប៊ូប៊ីនទី ២ និងចំនួនស្ពៀរបស់ប៊ូប៊ីនទី ១ ៖ $\frac{V_2}{V_1}=\frac{n_2}{n_1}=K$ ។
• បើ $K>1$ ត្រង់ស្វូនោះជាប្រដាប់ដំឡើងតង់ស្យុង ហៅថា ស្ទូបូលីសទ័រ (step-up transformer) ។
• បើ $K<1$ ត្រង់ស្វូនោះជាប្រដាប់បន្ថយតង់ស្យុង ហៅថា ស្ទូរីលិសទ័រ (step-down transformer) ។

សំគាល់ ៖ ប៊ូប៊ីនដែលមានចំនួនស្ពៀតិច ត្រូវផ្គត់ផ្គង់ដោយចរន្តដែលមានអាំងតង់ស៊ីតេធំ ។ ដូច្នេះដើម្បីចៀសវាងផលកម្តៅ គេត្រូវយកខ្សែធំ ដែលមានអង្កត់ផ្ចិតធំ ។

សំទុយចរន្ត ជាឧបករណ៍ដែលបំលែងចរន្តឆ្លាស់ AC ឲ្យទៅជាចរន្តដាប់ DC ។ គេត្រូវការចរន្តដាប់ក្នុងការបញ្ចូលថាមពលអាគុយ ការធ្វើអគ្គិសនីវិទ្យាគីមី និងការបង្ហាញចេញក្នុងវិទ្យុ ។ សំទុយចរន្តមានពីរប្រភេទ ៖ សំទុយចរន្តកន្លះខ្ទង់ និងសំទុយចរន្តពេញមួយខ្ទង់ ។

គេភ្ជាប់ចុង A និង B ទៅនឹងផ្នែកចរន្តដែលមានតង់ស្យុងឆ្លាស់ (ដូចរូបទី ១៨.៣) ។

• កន្លះរង្វង់មួយ A មានប៉ូតង់ស្យែលខ្ពស់ ហើយ B មានប៉ូតង់ស្យែលទាប ៖ ចរន្តមានទិសដៅពី A ទៅ B ដោយឆ្លងកាត់ឌីយ៉ូត ។
• លុះពាក់កណ្តាលរង្វង់ក្រោយមក ចរន្តប្តូរទិស ៖ B មានប៉ូតង់ស្យែលខ្ពស់ ហើយ A មានប៉ូតង់ស្យែលទាប ។ ពេលនោះឌីយ៉ូតរារាំងចរន្ត មិនឲ្យឆ្លងកាត់សៀគ្វី ។
• ដូច្នេះចរន្តមិនអាចឆ្លងកាត់បានទាំងពីររង្វង់ទេ ។ ឧបករណ៍បែបនេះ ហៅថា សំទុយចរន្តកន្លះខ្ទង់ ។

ការប្រើប្រាស់ត្រង់ស្វូម៉ាទ័រ មានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងសំខាន់ក្នុងការដំឡើង ឬបញ្ចុះតង់ស្យុងពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ និងក្នុងការបញ្ជូនថាមពលអគ្គិសនីទៅឆ្ងាយ ។

• នៅរោងចក្រអគ្គិសនី គេដំឡើងតង់ស្យុងឲ្យខ្ពស់ ដើម្បីបញ្ជូនថាមពលតាមខ្សែដឹកជញ្ជូន ។ តង់ស្យុងខ្ពស់ ធ្វើឲ្យចរន្តតូច ដូច្នេះការខាតបង់តាមផលកម្តៅ $R{I}^2$ ក៏តូច ។
• លុះទៅដល់កន្លែងប្រើប្រាស់ គេមានស្ថានីយ៍បន្ថយតង់ស្យុង ដើម្បីឲ្យតង់ស្យុងសមស្របនឹងការប្រើប្រាស់ ។

រូបមន្ត៖ តម្លៃ $R^{\prime }$ និង $L^{\prime }$ នៅចុងបញ្ចប់នៃការគណនា

$$2R^{\prime }=R\text{នាំឱ្យ}{R}^{\prime }=\frac{R}{2}=\frac{200}{2}=100\Omega$$

$$L^{\prime }=\frac{\sqrt{3}{R}^{\prime }}{\omega }=\frac{\sqrt{3}{R}^{\prime }}{2\pi N}=\frac{1.73\times 100\Omega }{2\times 3.14\text{rd}\times 50\text{Hz}}$$

$$L^{\prime }=\frac{173}{314}\text{ដូចនេះ}{L}^{\prime }=0.55\text{H}$$

- $R$ ៖ រស៊ីស្តង់ដែលគេឲ្យក្នុងឧទាហរណ៍មេរៀនទី ១៧ (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $R^{\prime }$ ៖ រស៊ីស្តង់នៃប៊ូប៊ីន (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $L^{\prime }$ ៖ អាំងដុចតង់នៃប៊ូប៊ីន (ឯកតា៖ H, ហង់រី)

- $\omega$ ៖ ប្រេកង់មុំ $\omega =2\pi N$ (ឯកតា៖ rd/s)

- $N$ ៖ ប្រេកង់ (ឯកតា៖ Hz) ; ក្នុងឧទាហរណ៍ $N=50$ Hz

- $\sqrt{3}$ ៖ ចំនួនថេរ យក $1.73$ (គ្មានឯកតា)

- ប្រើពេលណា៖ នៅចុងនៃការគណនា ពេលដឹង $2R^{\prime }=R$ និង $L^{\prime }\omega =\sqrt{3}{R}^{\prime }$ ពី $\tan {\phi }_1=60^{\circ }$ ។

- ចំណាំ៖ សៀវភៅសរសេរ $L^{\prime }=\frac{\sqrt{3}{R}^{\prime }}{2\pi N}$ ដោយប្រើ $\omega =2\pi N$ ។ លេខភាគ $173$ មកពី $1.73\times 100$ ហើយភាគបែង $314$ មកពី $2\times 3.14\times 50$ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $R=2R^{\prime }$ , $\omega =\frac{\sqrt{3}{R}^{\prime }}{L^{\prime }}$ , $N=\frac{\omega }{2\pi }$

រូបមន្ត៖ លក្ខខណ្ឌរ៉េសូណង់

$$L\omega -\frac{1}{C\omega }=0\text{ឬ}L\omega =\frac{1}{C\omega }$$

$$LC{\omega }^2=1$$

- $L$ ៖ អាំងដុចតង់នៃប៊ូប៊ីន (ឯកតា៖ H, ហង់រី)

- $C$ ៖ កាប៉ាស៊ីតេនៃកុងដង់សាទ័រ (ឯកតា៖ F, ហ្វារ៉ាដ)

- $\omega$ ៖ ប្រេកង់មុំ $\omega =2\pi f$ (ឯកតា៖ rd/s)

- $L\omega$ ៖ អាំប៉េដង់អាំងឌុចទីវ (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $\frac{1}{C\omega }$ ៖ អាំប៉េដង់កាប៉ាស៊ីទីវ (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $LC{\omega }^2$ ៖ ចំនួនគ្មានឯកតា

- ប្រើពេលណា៖ ពេលចង់រកថាតើសៀគ្វី RLC តជាសេរីស្ថិតក្នុងរ៉េសូណង់ឬអត់ ឬពេលចង់រកប្រេកង់រ៉េសូណង់ $f_0$ ។

- ចំណាំ៖ $L\omega =\frac{1}{C\omega }$ គឺសមមូលនឹង $LC{\omega }^2=1$ (គុណពីរខាងនឹង $C\omega$) ។ ដូច្នេះ ${\omega }_0=\frac{1}{\sqrt{LC}}$ ហើយ $f_0=\frac{1}{2\pi \sqrt{LC}}$ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ ${\omega }_0=\frac{1}{\sqrt{LC}}$ , $C=\frac{1}{L{\omega }^2}$ , $L=\frac{1}{C{\omega }^2}$

- កុំច្រឡំ៖ លក្ខខណ្ឌនេះជារបស់សៀគ្វីតជាសេរី (សៀវភៅសិក្សាតែករណីនេះ) ។ ក្នុងករណីតជាសេរី រ៉េសូណង់ធ្វើឲ្យ $Z$ តូចបំផុត ($Z=R$) ហើយចរន្តធំបំផុត ។ ចំណែកសៀគ្វី $L$ និង $C$ តជាខ្នែង (ស្របគ្នា) ក៏មានរ៉េសូណង់ដែរ តែនៅទីនោះចរន្តសរុបតូចបំផុត ហើយអាំប៉េដង់ធំបំផុត — ផ្ទុយគ្នាស្រឡះ ។ កុំយក $Z=R$ ទៅប្រើលើសៀគ្វីតជាខ្នែង ។

រូបមន្ត៖ អាំប៉េដង់ និងមុំដាសនៅរ៉េសូណង់

$$Z=\sqrt{R^2+{\left(L\omega -\frac{1}{C\omega }\right)}^2}=R\tan \phi =\frac{L\omega -\frac{1}{C\omega }}{R}=0\Rightarrow \phi =0$$

- $Z$ ៖ អាំប៉េដង់នៃសៀគ្វី (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $R$ ៖ រស៊ីស្តង់ (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $\phi$ ៖ គំលាតដាសរវាងចរន្ត និងតង់ស្យុង (ឯកតា៖ រ៉ាដ្យង់)

- $\cos \phi$ ៖ កត្តាអានុភាព (គ្មានឯកតា) ; នៅរ៉េសូណង់ $\cos \phi =1$

- ប្រើពេលណា៖ ពេលដឹងថាសៀគ្វីស្ថិតក្នុងរ៉េសូណង់ ហើយត្រូវបញ្ជាក់លក្ខណៈរបស់វា ។

- ចំណាំ៖ សរុបមក សៀគ្វីមួយមានរ៉េសូណង់កាលណា ៖ (១) ចរន្ត និងតង់ស្យុងស្របផាសគ្នា; (២) អាំប៉េដង់មានតម្លៃអប្បបរមាស្មើនឹងរស៊ីស្តង់ $R$, គឺ $Z=R$; (៣) អាំងតង់ស៊ីតេប្រសិទ្ធ (ចរន្ត) មានតម្លៃធំបំផុត; (៤) កត្តាអានុភាព $\cos \phi =1$ ។ ក្នុងករណីនេះ កំណាត់សៀគ្វីចាត់ទុកដូចជារស៊ីស្តង់សុទ្ធ ។

- កំណត់សម្គាល់លើសៀវភៅ៖ ចំណុច (៣) ក្នុងសៀវភៅសរសេរ «អាំងតង់ស៊ីតេប្រសិទ្ធិមានតម្លៃអប្បបរមា» ។ តែតាមការគណនា $I=\frac{V}{Z}$ ហើយ $Z=R$ តូចបំផុត ដូច្នេះចរន្តធំបំផុត ។ សូមយកតាមការគណនា ៖ ចរន្តធំបំផុត ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $R=Z\cos \phi$ , $I=\frac{V}{R}$ (នៅរ៉េសូណង់)

រូបមន្ត៖ ចំណុះ និងអានុភាពមធ្យម

$$W={\int }_0^{t}pdt={\int }_0^{t}vidt={\int }_0^{t}v\sqrt{2}\sin \omega t\times I\sqrt{2}\sin (\omega t+\phi )dt$$

$$W={\int }_0^{t}vI\left[\cos \phi -\cos (2\omega t+\phi )\right]dt=vI\cos \phi t$$

$$p=\frac{W}{t}=\frac{vI\cos \phi t}{t}=vI\cos \phi$$

- $W$ ៖ ចំណុះសរុប (ថាមពល) ក្នុងរយៈពេល $t$ (ឯកតា៖ J, ហ្សូល)

- $p$ ៖ អានុភាពខណៈ (ឯកតា៖ W, វ៉ាត់)

- $P$ ៖ អានុភាពមធ្យម (ឯកតា៖ W)

- $v$ ៖ តង់ស្យុងប្រសិទ្ធ (ឯកតា៖ V) ; សៀវភៅសរសេរអក្សរតូច $v$ តែវាជាតម្លៃប្រសិទ្ធ

- $i$ ៖ ចរន្តខណៈ (ឯកតា៖ A)

- $I$ ៖ អាំងតង់ស៊ីតេប្រសិទ្ធ (ឯកតា៖ A)

- $\omega$ ៖ ប្រេកង់មុំ (ឯកតា៖ rd/s)

- $t$ ៖ ពេលវេលា (ឯកតា៖ s)

- $\phi$ ៖ គំលាតដាស (ឯកតា៖ រ៉ាដ្យង់)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលត្រូវបញ្ជាក់ថាហេតុអ្វី $P=VI\cos \phi$ មិនមែន $P=VI$ ។ នេះជាការបង្ហាញខ្លីៗ មិនចាំបាច់ចងចាំគ្រប់ជំហានទេ ។

- ចំណាំ៖ គន្លឹះស្ថិតនៅត្រង់ $2\sin A\sin B=\cos (A-B)-\cos (A+B)$ ហើយពាក្យ $\cos (2\omega t+\phi )$ មានតម្លៃមធ្យមសូន្យលើខួបពេញលេញ ។ ដូច្នេះនៅសល់តែ $vI\cos \phi$ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $W=Pt$ , $t=\frac{W}{P}$ , $\cos \phi =\frac{P}{vI}$

រូបមន្ត៖ អានុភាពមធ្យម

$$P=vI\cos \phi \text{ដែល}\cos \phi =\frac{R}{Z}$$

- $P$ ៖ អានុភាពមធ្យម (ឯកតា៖ W, វ៉ាត់)

- $v$ ៖ តង់ស្យុងប្រសិទ្ធ (ឯកតា៖ V, វ៉ុល)

- $I$ ៖ អាំងតង់ស៊ីតេប្រសិទ្ធ (ឯកតា៖ A, អាំងប៉ែរ)

- $\cos \phi$ ៖ កត្តាអានុភាព (គ្មានឯកតា)

- $R$ ៖ រស៊ីស្តង់នៃកំណាត់សៀគ្វី (ឯកតា៖ $\Omega$)

- $Z$ ៖ អាំប៉េដង់នៃកំណាត់សៀគ្វី (ឯកតា៖ $\Omega$)

- ប្រើពេលណា៖ គ្រប់ពេលដែលត្រូវគណនាអានុភាពដែលកំណាត់សៀគ្វីចរន្តឆ្លាស់ប្រើពិត ។

- ចំណាំ៖ $vI$ ជាអានុភាពទឹង ។ $\cos \phi =1$ ពេលសៀគ្វីមានតែរស៊ីស្តង់ ឬនៅរ៉េសូណង់ ។ $\cos \phi =0$ ពេលសៀគ្វីមានតែប៊ូប៊ីន ឬតែកុងដង់សាទ័រ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $I=\frac{P}{v\cos \phi }$ , $\cos \phi =\frac{P}{vI}$ , $Z=\frac{R}{\cos \phi }$

រូបមន្ត៖ អានុភាពក្នុងរស៊ីស្តង់សុទ្ធ

$$\phi =0\text{ហើយ}\cos \phi =1P=VI=\frac{V^2}{R}$$

- $\phi$ ៖ គំលាតដាស (ឯកតា៖ រ៉ាដ្យង់) ; ក្នុងរស៊ីស្តង់សុទ្ធ $\phi =0$

- $P$ ៖ អានុភាពមធ្យម (ឯកតា៖ W)

- $V$ ៖ តង់ស្យុងប្រសិទ្ធ (ឯកតា៖ V)

- $I$ ៖ អាំងតង់ស៊ីតេប្រសិទ្ធ (ឯកតា៖ A)

- $R$ ៖ រស៊ីស្តង់ (ឯកតា៖ $\Omega$)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលកំណាត់សៀគ្វីមានតែរស៊ីស្តង់ (ឬនៅរ៉េសូណង់ ដែល $Z=R$) ។

- ចំណាំ៖ ក្នុងករណីនេះអានុភាពទឹង $VI$ ស្មើនឹងអានុភាពពិត $P$ ព្រោះ $\cos \phi =1$ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $V=\sqrt{PR}$ , $R=\frac{V^2}{P}$ , $I=\frac{P}{V}$