អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់

ចាប់ខ្សែកៅស៊ូមួយឲ្យតឹង ហើយបញ្ជូនរលកតូចមួយពីចុងខាងឆ្វេង និងរលកតូចមួយទៀតពីចុងខាងស្តាំ ។ ពេលរលកទាំងពីរជួបគ្នា វាមិនច្រានគ្នាត្រឡប់វិញទេ ៖ វាឆ្លងកាត់គ្នាទៅ ។ តែនៅខណៈដែលវាជួបគ្នា ការងាករបស់ខ្សែគឺជា ផលបូក នៃការងាករបស់រលកទាំងពីរ ។

• បើ កំពូល រលកមួយជួប កំពូល រលកមួយទៀត ខ្សែងាកខ្លាំងជាងធម្មតា ។ គេហៅថា អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំពេញ ។
• បើ កំពូល រលកមួយជួប បាត រលកមួយទៀត ការងាកទាំងពីរដកគ្នា ហើយខ្សែត្រង់វិញ ។ គេហៅថា អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំផ្លាញ ។

រូបទី 2.1 (ផ្នែក ៥) បង្ហាញបីដំណាក់កាលនេះ ៖ ពីរលកដាលចូលគ្នា , ខណៈជួបគ្នាខ្សែត្រង់ , ហើយបន្ទាប់មករលកទាំងពីរបន្តដាលចេញទៅ ។

ឥឡូវយកចុងម្ជុលពីរមកប៉ះផ្ទៃទឹកក្នុងថាស ហើយធ្វើឲ្យវាញ័រឡើងចុះជាមួយគ្នា ។ រលករាងរង្វង់ចេញពីចំណុចទាំងពីរ ហើយជួបគ្នា ។

• នៅចំណុចណាដែលកំពូលរលកពីប្រភពទី ១ ជួបកំពូលរលកពីប្រភពទី ២ ជានិច្ច ទឹកញ័រខ្លាំង ។
• នៅចំណុចណាដែលកំពូលជួបបាត ជានិច្ច ទឹកនៅស្ងៀម ។

សំណុំចំណុចទាំងនោះរៀបខ្លួនជាខ្សែកោងរាង អ៊ីពែបូល ដែលមាន $O_1$ និង $O_2$ ជាកំណុំ ។ ដោយភ្នែក យើងឃើញជាខ្សែភ្លឺ (ទឹកញ័រខ្លាំង) និងខ្សែងងឹត (ទឹកស្ងៀម) ឆ្លាស់គ្នា ។ នេះជារូបភាពនៃអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ដែលយើងឃើញដោយផ្ទាល់ ។

ចំណុចសំខាន់ ៖ អ្វីដែលសម្រេចថាចំណុចមួយភ្លឺ ឬងងឹត មិនមែនចម្ងាយ $d_1$ ឬ $d_2$ ដោយឡែកទេ តែជា ផលសង $d_2-d_1$ របស់វា ។ ផលសងនេះហៅថា ផលសងដំណើរ ។

គោលបំណង៖ បង្កើតប្រភពពីរដែលមានខ្នាត ទិស អំព្លីទូត និងផាសដូចគ្នា ដើម្បីមើលបាតុភូតអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ដោយផ្ទាល់ភ្នែក ។

ឧបករណ៍៖ ស្នូលធ្វើពីដែកទន់មានរាងជាអក្សរ U មួយ ; របុំស្ពៃ (ខ្សែ) រុំលើស្នូល ; ប្រភពចរន្តឆ្លាស់ ; ថាសទឹករាក់មួយ ។

ដំណើរការ៖

១. រុំរបុំស្ពៃលើស្នូលអក្សរ U ហើយភ្ជាប់ចរន្តឆ្លាស់ចូលក្នុងរបុំ ។

២. ដាក់ស្នូលឲ្យចុងទាំងពីរចេញក្រៅជិតៗគ្នានៅចំណុច $O_1$ និង $O_2$ ប៉ះនឹងផ្ទៃទឹកក្នុងថាស (ដូចរូបទី 2.3) ។

៣. បើកចរន្ត ៖ ដែកទន់ក្នុងស្នូលញ័រ ដូច្នេះចុងទាំងពីរញ័របញ្ជូនលំញ័រចូលទឹកនៅ $O_1$ និង $O_2$ ។

៤. សង្កេតផ្ទៃទឹក ។

លទ្ធផល៖ នៅលើផ្ទៃទឹកយើងឃើញ អង្កាញ់ និង បន្ទាត់ភ្លឺ-ងងឹត ឆ្លាស់គ្នា ។ បន្ទាត់ទាំងនោះមានរាងជាអ៊ីពែបូល ហើយមាន $O_1$ និង $O_2$ ជាកំណុំ ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ចុងទាំងពីរនៃស្នូលដើរតួជា ប្រភពពីរដូចគ្នា (ខ្នាត ទិស អំព្លីទូត ផាស ដូចគ្នា ព្រោះវាចេញពីស្នូលតែមួយ) ។ ដែនអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ដែលកើតឡើងជា អ៊ីពែបូល ។ គេហៅអង្កាញ់ទាំងនោះថា អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ ឬ ប្រអប់អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ ។

ដាក់ត្រចៀករវាងវិទ្យុពីរ ឬម៉ូតូពីរដែលដើរនៅស្ថានីយជិតៗគ្នា ។ អ្នកនឹងឮសូរខ្លាំង ៗ ខ្សោយ ៗ ឆ្លាស់គ្នាជា ដំណាក់ ៗ ទៀងទាត់ ។ សូរមិនខ្លាំងជាប់គ្នា ហើយក៏មិនខ្សោយជាប់គ្នាដែរ ។

មូលហេតុ ៖ ប្រេកង់សូរទាំងពីរខុសគ្នាតិចតួច ។ ពេលខ្លះកំពូលសូរជួបកំពូល (ខ្លាំង) ពេលខ្លះកំពូលជួបបាត (ស្ងាត់) ។ ដំណាក់ខ្លាំង ៗ នេះហៅថា សូរដាច់ (beats) ។ ចំនួនដងដែលឮខ្លាំងក្នុងមួយវិនាទីហៅថា ប្រេកង់សូរដាច់ ។

ការលៃខ្សែហ្គីតា ៖ ពេលខ្សែពីរជិតស្មើសូរគ្នា អ្នកឮសូរដាច់យឺត ៗ ។ ពេលលៃត្រូវគ្នាស្មើ សូរដាច់បាត់ ហើយឮសូរតែមួយវែង ។ ដូច្នេះសូរដាច់ជាឧបករណ៍វាស់ភាពខុសគ្នាប្រេកង់ ។

គោលបំណង៖ បង្ហាញថា លំញ័រពីរដែលមានប្រេកង់ខុសគ្នាតិចតួច បូកគ្នាបង្កើតបានជាលំញ័រផ្សំដែលអំព្លីទូតឡើងចុះ ។

ឧបករណ៍៖ បំពង់សំឡេង (ឧបករណ៍បញ្ចេញសូរ) ពីរ $S_1$ និង $S_2$ ; មីក្រូហ្វូនមួយ ; ម៉ាស៊ីនអូស៊ីយូស្កូប ។

ដំណើរការ៖

១. ដាក់បំពង់សំឡេងទាំងពីរ $S_1$ និង $S_2$ បែរមុខទល់គ្នា (ដូចរូបទី 2.7) ។

២. ភ្ជាប់បំពង់ទាំងពីរទៅប្រភពសូរតែមួយ តាមច្រកចេញពីរ ហើយកំណត់ប្រេកង់របស់វាឲ្យខុសគ្នាតិចតួច ។

៣. ដាក់មីក្រូហ្វូននៅចន្លោះ $S_1$ និង $S_2$ ហើយភ្ជាប់វាទៅច្រកចូល $y_B$ នៃម៉ាស៊ីនអូស៊ីយូស្កូប ។

៤. សង្កេតខ្សែក្រាបនៅលើអេក្រង់ ។

លទ្ធផល៖ ខ្សែក្រាបជាស៊ីនុសអូអីតដែល អំព្លីទូតឡើងខ្លាំង ហើយចុះខ្សោយ ឆ្លាស់គ្នាជាបន្តបន្ទាប់ (ដូចរូបទី 2.8 និងរូបទី 2.9) ។ នៅកន្លែងអំព្លីទូតអតិបរមា សូរលឺខ្លាំង ។ នៅកន្លែងអំព្លីទូតអប្បបរមា សូរលឺស្ទើរតែស្ងាត់ ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ លំញ័រពីរដែលមានប្រេកង់ខុសគ្នាតិចតួច ពេលបូកគ្នា ឲ្យលំញ័រផ្សំដែលអំព្លីទូតប្រែប្រួលយឺត ៗ ។ នេះជា អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់សូរ ហើយចំនួនដងនៃការឡើងខ្លាំងក្នុងមួយវិនាទី គឺ ប្រេកង់សូរដាច់ $f=|f_1-f_2|$ ។

[DIAGRAM MISSING: រូបទី 2.7 — ឧបករណ៍ពិសោធន៍សូរដាច់ (បំពង់សំឡេងពីរ មីក្រូហ្វូន ម៉ាស៊ីនអូស៊ីយូស្កូប), page 81]

ពន្លឺក៏ជារលកដែរ ។ ដូច្នេះពន្លឺពីប្រភពពីរអាចធ្វើអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បាន ។ តែពន្លឺពីចង្កៀងពីរមិនអាចធ្វើបានទេ ព្រោះផាសរបស់វាប្រែប្រួលរហ័សពេក ។ ដំណោះស្រាយ ៖ យកពន្លឺពី ប្រភពតែមួយ មកចែកជាពីរផ្លូវ តាមរន្ធតូចពីរ $S_1$ និង $S_2$ ។ ពេលនោះប្រភពទាំងពីរមានផាសដូចគ្នា ។

នៅលើអេក្រង់ E យើងឃើញ ឆ្នូលភ្លឺ និង ឆ្នូលងងឹត ឆ្លាស់គ្នាជាបន្ទាត់ស្របគ្នា ។ ឆ្នូលភ្លឺ = អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំពេញ ។ ឆ្នូលងងឹត = អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំផ្លាញ ។ ចម្ងាយរវាងឆ្នូលភ្លឺពីរជាប់គ្នា ហៅថា ចម្ងាយឆ្នូល $i$ ។

អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ ជាបាតុភូតមួយដែលកើតឡើងនៅពេលណាដែលរលកពីរដាលកាត់គ្នា មានខ្នាត និងទិសដូចគ្នា ព្រមទាំងមានអំព្លីទូត និងផាសដូចគ្នាក្នុងមជ្ឈដ្ឋានតែមួយ ។

បាតុភូតអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ដែលកើតមានក្នុងរលក អាស្រ័យទៅតាមមជ្ឈដ្ឋាន ដូចជា ៖

• អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់មេកានិច — នៅលើខ្សែ ឬលើផ្ទៃទឹក ។
• អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់សូរ — ក្នុងខ្យល់ ។
• អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ពន្លឺ — ក្នុងសុញ្ញាកាស ឬក្នុងអង្គធាតុថ្លា ។

អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់សូរ ជាបាតុភូតមួយដែលមានអំព្លីទូតផ្លាស់ស្មើគ្នា និងមានគម្លាតប្រេកង់ស្មើសូន្យ (មានភាព…) ។ និយាយឲ្យច្បាស់ ៖ លំញ័រសូរពីរដែលមានប្រេកង់ខុសគ្នាតិចតួច បូកគ្នាបង្កើតបានជាលំញ័រផ្សំដែល អំព្លីទូតឡើងខ្លាំង ហើយចុះខ្សោយ ជាដំណាក់ ៗ ។ ដំណាក់ខ្លាំង ៗ នោះហៅថា សូរដាច់ ។

តាមគោលការណ៍តម្រួត ការប្រែទីតាំងនៅចំណុច M នៅខណៈ $t$ ស្មើនឹង ផលបូក នៃការប្រែទីតាំង $y_1$ និង $y_2$ ដែលលំញ័រទាំងពីរបង្កើតនៅចំណុចនោះ ៖ $y=y_1+y_2$ ។

នេះជាច្បាប់គ្រឹះនៃអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ទាំងអស់ ៖ រលកមិនបំផ្លាញគ្នាទេ ពេលជួបគ្នា ។ វាបូកការប្រែទីតាំងរបស់វា ហើយបន្ទាប់មកបន្តដាលចេញទៅដូចដើម ។

រូបមន្ត៖ លំញ័រនៅ $O_1$ និង $O_2$

$$y_{01}=y_{02}=a\sin \omega t=a\sin \frac{2\pi }{T}t$$

- $y_{01},y_{02}$ ៖ ការប្រែទីតាំងនៅប្រភព $O_1$ និង $O_2$ (ឯកតា៖ m)

- $a$ ៖ អំព្លីទូត (ឯកតា៖ m)

- $\omega$ ៖ គលសាស្រុងមុំ (ឯកតា៖ rad/s)

- $t$ ៖ ពេល (ឯកតា៖ s)

- $T$ ៖ ខួប (ឯកតា៖ s)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលប្រភពទាំងពីរចេញពីស្នូលតែមួយ ដូច្នេះមានអំព្លីទូត ផាស និងខ្នាតដូចគ្នា ។

- ចំណាំ៖ យើងគិតថានៅ $t=0$ លំញ័រទាំងពីរចាប់ផ្តើមពីតម្លៃសូន្យ ហើយកើនឡើង ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $a=\frac{y_{01}}{\sin \left(\frac{2\pi t}{T}\right)}$, $t=\frac{T}{2\pi }\arcsin \left(\frac{y_{01}}{a}\right)$

រូបមន្ត៖ ពេលដំណើរ

$$t_1=\frac{d_1}{v}{t}_2=\frac{d_2}{v}$$

- $t_1,t_2$ ៖ ពេលដែលរលកចំណាយដើរពី $O_1$ និងពី $O_2$ មកដល់ M (ឯកតា៖ s)

- $d_1,d_2$ ៖ ចម្ងាយពី $O_1$ និងពី $O_2$ ដល់ M (ឯកតា៖ m)

- $v$ ៖ ល្បឿនដាលរបស់រលក (ឯកតា៖ m/s)

- ប្រើពេលណា៖ គ្រប់ពេលដែលចំណុច M នៅឆ្ងាយខុសគ្នាពីប្រភពទាំងពីរ ។

- ចំណាំ៖ ចលនាដែល M ទទួលនៅខណៈ $t$ គឺជាចលនាដែលប្រភពមាននៅខណៈ $t-t_1$ (ឬ $t-t_2$) ។ ដូច្នេះ M «យឺត» ជាងប្រភព ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $d_1=v{t}_1$, $d_2=v{t}_2$, $v=\frac{d_1}{t_1}$

រូបមន្ត៖ លំញ័រពី $O_1$ មកដល់ M

$$y_1=a\sin \left(\omega t-\frac{2\pi d_1}{\lambda }\right)$$

- $y_1$ ៖ ការប្រែទីតាំងដែល M ទទួលពី $O_1$ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- $d_1$ ៖ ចម្ងាយ $O_{1}M$ (ឯកតា៖ m)

- $\omega$ ៖ គលសាស្រុងមុំ (ឯកតា៖ rad/s)

- ប្រើពេលណា៖ គ្រប់ពេល ព្រោះរលកត្រូវចំណាយពេលដើរចម្ងាយ $d_1$ ។

- ចំណាំ៖ $\frac{2\pi d_1}{\lambda }$ ជាផាសយឺត (ផាសថយក្រោយ) ដោយសារចម្ងាយ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $vT=\lambda$ — ដែល $\lambda$ ជាប្រវែងរលក និង $T$ ជាខួប ។

រូបមន្ត៖ លំញ័រពី $O_2$ មកដល់ M

$$y_2=a\sin \left(\omega t-\frac{2\pi d_2}{\lambda }\right)$$

- $y_2$ ៖ ការប្រែទីតាំងដែល M ទទួលពី $O_2$ (ឯកតា៖ m)

- $d_2$ ៖ ចម្ងាយ $O_{2}M$ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- $\omega$ ៖ គលសាស្រុងមុំ (ឯកតា៖ rad/s)

- ប្រើពេលណា៖ ដូច $y_1$ ដែរ តែផាសយឺតខុសគ្នាព្រោះចម្ងាយខុសគ្នា ។

- ចំណាំ៖ $y_1$ និង $y_2$ មាន $\omega$ ដូចគ្នា តែផាសខុសគ្នា ។ ភាពខុសគ្នានេះហើយជាដង្កូវនៃអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $a=\frac{y_1}{\sin \left(\omega t-\frac{2\pi d_1}{\lambda }\right)}$, $d_1=\frac{\lambda }{2\pi }\left[\omega t-\arcsin \left(\frac{y_1}{a}\right)\right]$

រូបមន្ត៖ លំញ័រផ្សំ

$$y=y_1+y_2=A\sin (\omega t+\phi )$$

- $y$ ៖ ការប្រែទីតាំងសរុបនៅ M (ឯកតា៖ m)

- $A$ ៖ អំព្លីទូតនៃលំញ័រផ្សំ (ឯកតា៖ m)

- $\phi$ ៖ ផាសដើមនៃលំញ័រផ្សំ (ឯកតា៖ rad)

- ប្រើពេលណា៖ ពេល M ទទួលលំញ័រទាំងពីរនៅខណៈតែមួយ ។

- ចំណាំ៖ $y_1$ និង $y_2$ ជាអនុគមន៍ស៊ីនុសអូអីតពីរដែលមាន $\omega$ ដូចគ្នា ដូច្នេះផលបូកក៏ជាអនុគមន៍ស៊ីនុសអូអីតដែរ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $A=\frac{y}{\sin (\omega t+\phi )}$, $y_1=y-y_2$

រូបមន្ត៖ អំព្លីទូតផ្សំ

$$A=2a\cos \left(\frac{{\phi }_1-{\phi }_2}{2}\right)=2a\cos \pi \left(\frac{d_1-d_2}{\lambda }\right)$$

- $A$ ៖ អំព្លីទូតនៃលំញ័រផ្សំ (ឯកតា៖ m)

- $a$ ៖ អំព្លីទូតនៃលំញ័រនីមួយៗ (ឯកតា៖ m)

- ${\phi }_1,{\phi }_2$ ៖ ផាសនៃលំញ័រទាំងពីរ គឺ ${\phi }_1=-2\pi \frac{d_1}{\lambda }$ និង ${\phi }_2=-2\pi \frac{d_2}{\lambda }$ (ឯកតា៖ rad)

- $d_1,d_2$ ៖ ចម្ងាយពីប្រភពទាំងពីរ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលប្រភពទាំងពីរមានអំព្លីទូតស្មើគ្នា ។

- ចំណាំ៖ អំព្លីទូតផ្សំអាស្រ័យតែ ផលសងដំណើរ $d_2-d_1$ ប៉ុណ្ណោះ ។ នេះជាគំនិតសំខាន់បំផុតនៃមេរៀន ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $\cos \left(\pi \frac{d_1-d_2}{\lambda }\right)=\frac{A}{2a}$, $a=\frac{A}{2\cos \left(\pi \frac{d_1-d_2}{\lambda }\right)}$

រូបមន្ត៖ ផាសដើម

$$\phi =\frac{{\phi }_1+{\phi }_2}{2}=-\pi \frac{d_1+d_2}{\lambda }$$

- $\phi$ ៖ ផាសដើមនៃលំញ័រផ្សំ (ឯកតា៖ rad)

- ${\phi }_1,{\phi }_2$ ៖ ផាសនៃលំញ័រទាំងពីរ (ឯកតា៖ rad)

- $d_1+d_2$ ៖ ផលបូកចម្ងាយពីប្រភពទាំងពីរ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលចង់ដឹងថាតើចំណុចពីរញ័រ «ព្រមគ្នា» ឬអត់ ។

- ចំណាំ៖ ផាសអាស្រ័យលើ $d_1+d_2$ ចំណែកអំព្លីទូតអាស្រ័យលើ $d_2-d_1$ ។ នេះជាហេតុផលដែលសំណុំចំណុចផាសស្មើគ្នាជា អេលីប ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ ${\phi }_1+{\phi }_2=-2\pi \frac{d_1+d_2}{\lambda }$, $d_1+d_2=-\frac{\lambda \phi }{\pi }$

រូបមន្ត៖ អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំពេញ (អំព្លីទូតអតិបរមា)

$$d_2-d_1=k\lambda$$

- $d_2-d_1$ ៖ ផលសងដំណើរ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- $k$ ៖ ចំនួនគត់ $k=0,\pm 1,\pm 2,\dots$ (ឯកតា៖ គ្មាន)

- ប្រើពេលណា៖ រកចំណុចដែលទឹកញ័រខ្លាំងបំផុត ឬឆ្នូលភ្លឺ ។

- ចំណាំ៖ ផលសងដំណើរស្មើ ចំនួនគត់ នៃប្រវែងរលក ។ នៅទីនោះ $\cos \pi \frac{d_2-d_1}{\lambda }=\pm 1$ ដូច្នេះ $A=2a$ អតិបរមា ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $d_2-d_1=0,\lambda ,2\lambda ,3\lambda ,\dots$ ; ខ្សែ $k=0$ ជាខ្សែមធ្យម (បន្ទាត់កាត់កែងនៃ $O_1{O}_2$) ។

រូបមន្ត៖ អាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំផ្លាញ (អំព្លីទូតសូន្យ)

$$d_2-d_1=(2k^{\prime }+1)\frac{\lambda }{2}$$

- $d_2-d_1$ ៖ ផលសងដំណើរ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- $k^{\prime }$ ៖ ចំនួនគត់ (ឯកតា៖ គ្មាន)

- ប្រើពេលណា៖ រកចំណុចដែលទឹកនៅស្ងៀម ឬឆ្នូលងងឹត ។

- ចំណាំ៖ ផលសងដំណើរស្មើ ចំនួនសេស នៃកន្លះប្រវែងរលក ។ នៅទីនោះ $\cos \pi \frac{d_2-d_1}{\lambda }=0$ ដូច្នេះ $A=0$ ហើយចំណុចនោះងងឹត ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $d_2-d_1=\frac{\lambda }{2},\frac{3\lambda }{2},\frac{5\lambda }{2},\dots$

រូបមន្ត៖ សំណុំចំណុចដែលអាំងទ័រហ្វេរ៉ង់បំផ្លាញ

$$d_2-d_1=\frac{\lambda }{2}(2k^{\prime }+1)$$

- $d_2-d_1$ ៖ ផលសងដំណើរ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- $k^{\prime }$ ៖ ចំនួនគត់ (ឯកតា៖ គ្មាន)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលចង់ដឹង រូបរាង នៃខ្សែងងឹត ។

- ចំណាំ៖ សំណុំចំណុចទាំងអស់ដែលពេញលក្ខខណ្ឌនេះមានសណ្ឋានជា អ៊ីពែបូល ដែលមាន $O_1$ និង $O_2$ ជាកំណុំ ។ នេះជាមូលហេតុដែលយើងឃើញខ្សែងងឹតរាងអ៊ីពែបូលនៅលើផ្ទៃទឹក ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $k^{\prime }=\frac{d_2-d_1}{\lambda }-\frac{1}{2}$, $\lambda =\frac{2(d_2-d_1)}{2k^{\prime }+1}$

រូបមន្ត៖ ផាសដើមនៃលំញ័រផ្សំ

$$\boxed{\phi =-\pi \frac{d_1+d_2}{\lambda }}$$

- $\phi$ ៖ ផាសដើមនៃលំញ័រផ្សំ (ឯកតា៖ rad)

- $d_1+d_2$ ៖ ផលបូកចម្ងាយ (ឯកតា៖ m)

- $\lambda$ ៖ ប្រវែងរលក (ឯកតា៖ m)

- ប្រើពេលណា៖ គណនាផាសនៅចំណុចមួយ ដើម្បីរកសំណុំចំណុចដែលមានផាសស្មើគ្នា ។

- ចំណាំ៖ ដេញចេញពី $\phi =\frac{{\phi }_1+{\phi }_2}{2}$ ដោយដាក់ ${\phi }_1=-2\pi \frac{d_1}{\lambda }$ និង ${\phi }_2=-2\pi \frac{d_2}{\lambda }$ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $d_1+d_2=-\frac{\lambda \phi }{\pi }$