ម៉ាស៊ីនម៉ាស៊ូត និងសំណួរលំហាត់ជំពូក១

ក្នុងម៉ាស៊ីនសាំង គេលាយខ្យល់និងសាំងជាមុន បន្ទាប់មកបញ្ឆេះល្បាយនោះដោយផ្កាភ្លើង (ស្ពែកភ្លើង) ។ ក្នុងម៉ាស៊ីនម៉ាស៊ូត គ្មានផ្កាភ្លើងទេ ។ គេបំហាប់តែខ្យល់សុទ្ធឲ្យខ្លាំងខ្លាំងរហូតសម្ពាធឡើងដល់ ៤០ អាត់ម៉ូស្វែរ និងសីតុណ្ហភាពឡើងដល់ ៦០០°C ។ ខ្យល់ក្ដៅនោះក្ដៅជាងសីតុណ្ហភាពឆេះរបស់ប្រេងម៉ាស៊ូតទៅទៀត ។ ដូច្នេះ ពេលគេបាញ់ប្រេងចូល ប្រេងឆេះឯងភ្លាម ។

ធៀបងាយ ៖ ពេលយើងបូមកង់បូមខ្យល់ដោយលឿន ដៃយើងកាន់ស៊ីឡាំងបូមក្ដៅឡើង ។ នោះគឺជាការកើនសីតុណ្ហភាពដោយសារការបំហាប់ ។ ម៉ាស៊ីនម៉ាស៊ូតប្រើគោលការណ៍នេះឯង តែធ្វើឲ្យខ្លាំងជាងច្រើន ។

ដោយសារបំហាប់ខ្ពស់ជាង ម៉ាស៊ីនម៉ាស៊ូតសន្សំសំចៃឥន្ធនៈច្រើនជាងម៉ាស៊ីនសាំង ព្រោះវាមានអនុភាពខ្ពស់ជាង ។

គ្រឿងសំខាន់ៗនៃម៉ាស៊ីន ៖ ស៊ីឡាំង ពីស្តុង បំពង់នាំឥន្ធនៈ ស្តុបបញ្ចេញ និង ស្តុបបញ្ចូល ។

• ស៊ីឡាំង ៖ បន្ទប់ដែលពីស្តុងធ្វើដំណើរឡើងចុះ ។ ខ្យល់និងឧស្ម័នត្រូវបានឃុំនៅក្នុងនេះ ។
• ពីស្តុង ៖ ដុំដែកដែលរអិលឡើងចុះក្នុងស៊ីឡាំង ។ វាជាអ្នកទទួលសម្ពាធឧស្ម័ន ហើយបញ្ជូនកម្មន្តទៅខ្នាញ់ (crankshaft) ។
• បំពង់នាំឥន្ធនៈ ៖ បំពង់នាំប្រេងម៉ាស៊ូតទៅរន្ធបាញ់ប្រេង នៅលើក្បាលស៊ីឡាំង ។
• ស្តុបបញ្ចូល (ស្តុបស្រូប) ៖ បើកឲ្យខ្យល់ខាងក្រៅចូល ។
• ស្តុបបញ្ចេញ ៖ បើកឲ្យឧស្ម័នដែលឆេះហើយចេញ ។
• បន្ទប់ចំហេះ និង រន្ធបាញ់ប្រេង ៖ ចន្លោះតូចរវាងកំពូលពីស្តុងនិងក្បាលស៊ីឡាំង ជាកន្លែងបាញ់ប្រេងនិងឆេះប្រេង ។
• កំពូលពីស្តុង ៖ ផ្ទៃខាងលើរបស់ពីស្តុង ដែលមានស្នាមជំរៅ ។

ដំណើរប្រតិបត្តិនៃស៊ីឡាំងមានបួនវគ្គ ៖ ស្រូប បំហាប់ បន្ទុះ និងបញ្ចេញ ។ គិតខ្លីៗថា ៖ ទាញចូល ច្របាច់ ផ្ទុះ ហើយរុញចេញ ។

១. វគ្គទី 1 ៖ វគ្គស្រូប ។ ស្តុបស្រូបបើក ។ ខ្យល់ខាងក្រៅត្រូវបានស្រូបចូលក្នុងស៊ីឡាំង ពីស្តុងផ្លាស់ទីពីចំណុចខ្ពស់បំផុតចុះមកក្រោម ។

២. វគ្គទី 2 ៖ វគ្គបំហាប់ ។ ពីស្តុងផ្លាស់ទីពីស្ថានភាពក្រោមឡើងវិញ ។ ស្តុបស្រូបនិងស្តុបបញ្ចេញត្រូវបានបិទ ។ ខ្យល់ត្រូវបានបំហាប់ ។

៣. វគ្គទី 3 ៖ វគ្គបន្ទុះ ។ ចុងវគ្គទី 2 ម៉ាស៊ីនបាញ់ឥន្ធនៈចូល ។ ឥន្ធនៈឆេះភ្លាម ឧស្ម័នរីក ហើយរុញពីស្តុងចុះក្រោម ។ នេះជាវគ្គដែលឲ្យកម្មន្ត ។

៤. វគ្គទី 4 ៖ វគ្គបញ្ចេញ ។ ស្តុបបញ្ចេញបើក ស្តុបស្រូបបិទ ។ ពីស្តុងឡើងលើ រុញឧស្ម័នចេញក្រៅ ។

ក. វគ្គស្រូប ។ ស្តុបស្រូបបើក ខ្យល់ខាងក្រៅត្រូវបានស្រូបចូលក្នុងស៊ីឡាំង ពីស្តុងផ្លាស់ទីពីចំណុចខ្ពស់បំផុតចុះមកក្រោម ។ ខ្យល់ក្នុងស៊ីឡាំង [UNCLEAR: ពាក្យមួយ — អានឃើញ «កើនក្រាម»] សម្ពាធធ្លាក់ ដែលតាងដោយខ្សែកោង AB ក្នុងដ្យាក្រាម $P-V$ ក្នុងរូបទី 3.11 ។

ខ. វគ្គបំហាប់ ។ ពីស្តុងផ្លាស់ទីពីស្ថានភាពក្រោមឡើងវិញ ។ ស្តុបស្រូបនិងស្តុបបញ្ចេញត្រូវបានបិទ ។ ខ្យល់ត្រូវបានបំហាប់ក្នុងស៊ីឡាំង សម្ពាធឡើងដល់ $40\mathrm{atm}$ និងសីតុណ្ហភាពរបស់ខ្យល់ក្នុងស៊ីឡាំងឡើងដល់ $600^{\circ }\mathrm{C}$ ។ ក្នុងវគ្គនេះ ដំណើរការត្រូវបានតាងដោយខ្សែកោង BC ។

គ. វគ្គបន្ទុះនិងបញ្ចេញឧស្ម័ន ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃវគ្គទី 2 កាលណាពីស្តុងផ្លាស់ទីដល់ចំណុចខ្ពស់បំផុត ខ្យល់ត្រូវបានបំហាប់យ៉ាងខ្លាំង ហើយសីតុណ្ហភាពរបស់ខ្យល់ក្នុងស៊ីឡាំងឡើងដល់ $500^{\circ }\mathrm{C}$ ឬ $600^{\circ }\mathrm{C}$ ។ ម៉ាស៊ីនក៏បាញ់ឥន្ធនៈចូលក្នុងស៊ីឡាំង ។ ឥន្ធនៈដែលបាញ់ចូលក្នុងស៊ីឡាំងឆេះភ្លាមៗកើតជាចំហេះ [UNCLEAR: ឃ្លាបន្ត — អក្សរត្រូវបានកាត់នៅគែមស្តាំ] ហេតុដែលធ្វើឱ្យឧស្ម័នរីករហូតដល់អស់ ហើយរុញពីស្តុងទៅក្រោម ។ នៅក្នុងពេលនេះ សម្ពាធនៃល្បាយឧស្ម័នមានតម្លៃខ្ពស់ តែមាឌរបស់វានៅក្នុងស៊ីឡាំងកើន ដែលយើងតាងដោយខ្សែកោង CD ។ កាលបើម៉ាស៊ីនឆេះអស់ ពីស្តុងផ្លាស់ទីមកដល់ចុងខាងស្ដាំ ។ ឧស្ម័នក្នុងស៊ីឡាំងរីក តាងដោយខ្សែកោង DE ។

ឃ. វគ្គបញ្ចេញ ។ នៅចុងវគ្គទី 3 ស្តុបបញ្ចេញបើក ស្តុបស្រូបបិទ ។ ក្នុងវគ្គទី 4 នេះ ឧស្ម័នចេញមកដោយខ្សែកោង EB ពីស្តុងផ្លាស់ទីពីស្ថានភាពទាបឡើង ហើយរុញឧស្ម័នចេញក្រៅស៊ីឡាំងតាមស្តុបបញ្ចេញ តាងដោយខ្សែកោង BA ។

ដោយផ្អែបទៅនឹងម៉ាស៊ីនសាំង ម៉ាស៊ីនម៉ាស៊ូតមានការសន្សំសំចៃឥន្ធនៈច្រើនជាង ព្រោះវាមានអនុភាពយ៉ាងច្រើន ។ គេប្រើម៉ាស៊ីនម៉ាស៊ូតមានអនុភាពខ្ពស់ក្នុងម៉ាស៊ីនចយន្ត ត្រាក់ទ័រ កាណូតនាវាសមុទ្រ ជាដើម ។ ម៉ាស៊ីនដែលមានអនុភាពតូចត្រូវបានយកទៅប្រើនាវាសមុទ្រខ្នាតតូច ។ល។

ដ្យាក្រាម $P-V$ គឺជាផែនទីនៃដំណើរការទាំងមូល ។ អ័ក្សឈរជាសម្ពាធ $P$ អ័ក្សដេកជាមាឌ $V$ ។ ចំណុចនីមួយៗ (A, B, C, D, E) ជាភាពមួយរបស់ឧស្ម័ន ។ ដំណើរតាមខ្សែកោងនីមួយៗ ជាវគ្គមួយ ៖

ចំណុចសំខាន់ ៖ កម្មន្តសុទ្ធក្នុងមួយវដ្ដ គឺផ្ទៃខាងក្នុងនៃខ្សែបិទ AB–BC–CD–DE–EB–BA នេះ ។

ទ្រឹស្តីបទកាកណូ ៖ បើម៉ាស៊ីនមួយដំណើរការវាងធុងពីរដែលមានសីតុណ្ហភាពខុស មានទិន្នផលអតិបរមា ហើយដំណើរការនោះមានភាពអាចស្រូប ហើយម៉ាស៊ីននាំអស់ដំណើរការនៅចន្លោះសីតុណ្ហភាពដូចគ្នា មានទិន្នផលដូចគ្នា ។ ទិន្នផលមានរូបមន្ត ៖

$$e_C=1-\frac{T_C}{T_h}\text{ឬ}{e}_C=1-\frac{Q_C}{Q_h}$$

អានឲ្យច្បាស់ ៖ គ្មានម៉ាស៊ីនណាមួយដែលដំណើរការរវាងសីតុណ្ហភាពពីរនោះ អាចមានទិន្នផលលើសពីទិន្នផលកាកណូបានទេ ។ ដូច្នេះ ទិន្នផលកាកណូជាដែនកំណត់ខាងលើ ។ ដើម្បីកំណត់ទិន្នផលនៃម៉ាស៊ីនប្រើកម្ដៅពិត គេប្រៀបធៀបវាទៅនឹងទិន្នផលនៃម៉ាស៊ីនកាកណូដែលដំណើរការនៅចន្លោះសីតុណ្ហភាពដូចគ្នា ។

រូបមន្ត៖ ទិន្នផលកម្ដៅ

$$e_C=\frac{W_M}{Q_h}$$

- $e_C$ ៖ ទិន្នផលកម្ដៅ (គ្មានឯកតា; គេសរសេរជា % ក៏បាន)

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិចដែលផ្ដល់ដោយពីស្តុង (ឯកតា៖ J, ហ្សូល)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅដែលម៉ាស៊ីនស្រូបពីធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ J, ហ្សូល)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលដឹងកម្ដៅដែលចូល និងកម្មន្តដែលចេញក្នុងមួយវដ្ដ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $W_M=e_C{Q}_h$ , $Q_h=\frac{W_M}{e_C}$

រូបមន្ត៖ កម្មន្តមេកានិច

$$W_M=e_C\times Q_h$$

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិច (ឯកតា៖ J)

- $e_C$ ៖ ទិន្នផលកម្ដៅ (គ្មានឯកតា)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅស្រូបពីធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ លំហាត់ប្រាប់ទិន្នផលកម្ដៅ ហើយសួររកកម្មន្ត ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $e_C=\frac{W_M}{Q_h}$ , $Q_h=\frac{W_M}{e_C}$

- ចំណាំ៖ គុណដោយទិន្នផល $e_C$ ជាទម្រង់ទសភាគ (ឧ. $0.45$) មិនមែន $45$ ទេ ។

រូបមន្ត៖ តុល្យភាពកម្មន្តនិងកម្ដៅ

$$W_M=Q_h-Q_C$$

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិច (ឯកតា៖ J)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅចូលពីធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ J)

- $Q_C$ ៖ កម្ដៅចេញទៅធុងត្រជាក់ (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ គ្រប់ម៉ាស៊ីនកម្ដៅ ៖ កម្ដៅចូលមួយភាគក្លាយជាកម្មន្ត មួយភាគទៀតចេញទៅខាងក្រៅ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $Q_h=W_M+Q_C$ , $Q_C=Q_h-W_M$

- កុំច្រឡំ៖ $Q_h$ ជាកម្ដៅចូល $Q_C$ ជាកម្ដៅចេញ ។ បើដាក់ជំរុសបញ្ច្រាស ចម្លើយនឹងខុស ។

រូបមន្ត៖ កម្ដៅបញ្ចេញ

$$Q_C=Q_h-W_M$$

- $Q_C$ ៖ កម្ដៅដែលបញ្ចេញទៅបរិយាកាស (ឯកតា៖ J)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅស្រូបពីធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ J)

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិច (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ សួរ «កម្ដៅដែលបញ្ចេញមានតម្លៃប៉ុន្មាន ?» ពេលដឹង $Q_h$ និងកម្មន្ត ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $Q_C=Q_h(1-e_C)$ — មកពី $W_M=e_C{Q}_h$ ។

រូបមន្ត៖ ទិន្នផលមេកានិច

$$e_M=\frac{W_u}{W_M}$$

- $e_M$ ៖ ទិន្នផលមេកានិច ឬទិន្នផលប្រតិបត្តិ (គ្មានឯកតា)

- $W_u$ ៖ កម្មន្តដែលប្រើប្រាស់បាន គឺកម្មន្តដែលមកដល់កង់ (ឯកតា៖ J)

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិចដែលផ្ដល់ដោយពីស្តុង (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលកម្មន្តមួយភាគបាត់បង់ក្នុងការកកិត និងក្នុងខ្នាញ់ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $W_u=e_M{W}_M$ , $W_M=\frac{W_u}{e_M}$

- កុំច្រឡំ៖ $e_M$ ប្រៀបធៀបកម្មន្តនឹងកម្មន្ត; $e_C$ ប្រៀបធៀបកម្មន្តនឹងកម្ដៅ ។

រូបមន្ត៖ កម្មន្តប្រើប្រាស់បាន

$$W_u=e_M\times W_M$$

- $W_u$ ៖ កម្មន្តដែលទទួលដោយពីស្តុង/ប្រើប្រាស់បាន (ឯកតា៖ J)

- $e_M$ ៖ ទិន្នផលមេកានិច (គ្មានឯកតា)

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិច (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ បន្ទាប់ពីរក $W_M$ ហើយសៀវភៅប្រាប់ $e_M$ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $e_M=\frac{W_u}{W_M}$

រូបមន្ត៖ លំនឹងអាដ្យាបាទិច

$$\Delta Q=0\Rightarrow W=-\Delta U$$

- $\Delta Q$ ៖ កម្ដៅផ្លាស់ប្ដូរ (ឯកតា៖ J) — ក្នុងលំនឹងនេះស្មើ $0$

- $W$ ៖ កម្មន្តដែលប្រព័ន្ធធ្វើ (ឯកតា៖ J)

- $\Delta U$ ៖ បម្រែបម្រួលថាមពលក្នុង (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលប្រព័ន្ធមិនផ្លាស់ប្ដូរកម្ដៅនឹងខាងក្រៅ ។ សំណួរស្រើបស្រាយសួរញឹកញាប់ ៖ «$W=-\Delta U$ ប្រើក្នុងលំនឹងណា ?» ចម្លើយ ៖ អាដ្យាបាទិច ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $\Delta U=-W$ , $Q=\Delta U+W$ ជាមួយ $Q=0$

រូបមន្ត៖ ទិន្នផលកាកណូ

$$e_C=1-\frac{T_C}{T_h}\text{ឬ}{e}_C=1-\frac{Q_C}{Q_h}$$

- $e_C$ ៖ ទិន្នផលកាកណូ (គ្មានឯកតា)

- $T_h$ ៖ សីតុណ្ហភាពធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ K, ខេលវីន)

- $T_C$ ៖ សីតុណ្ហភាពធុងត្រជាក់ (ឯកតា៖ K, ខេលវីន)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅស្រូបពីធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ J)

- $Q_C$ ៖ កម្ដៅចេញទៅធុងត្រជាក់ (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលសួរ «ទិន្នផលអតិបរមា» ឬ «ទិន្នផលកាកណូ» ពីសីតុណ្ហភាពពីរ ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $T_C=T_h(1-e_C)$ , $T_h=\frac{T_C}{1-e_C}$

- កុំច្រឡំ៖ $T$ ត្រូវតែជាខេលវីន ។ បើដាក់ °C ចូល ចម្លើយនឹងខុសទាំងស្រុង ។

រូបមន្ត៖ ទិន្នផលទាំងបី

$$e_C=\frac{W_M}{Q_h},e_M=\frac{W_u}{W_M},e=\frac{W_u}{Q_h}$$

- $e_C$ ៖ ទិន្នផលកម្ដៅ (គ្មានឯកតា)

- $e_M$ ៖ ទិន្នផលប្រតិបត្តិពីបន្ទុះ ឬទិន្នផលមេកានិច (គ្មានឯកតា)

- $e$ ៖ ទិន្នផលម៉ាស៊ីន ឬទិន្នផលសរុប (គ្មានឯកតា)

- $W_M$ ៖ កម្មន្តមេកានិច (ឯកតា៖ J) ; $W_u$ ៖ កម្មន្តប្រើប្រាស់បាន (ឯកតា៖ J)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅស្រូប (ឯកតា៖ J)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលត្រូវញែកឲ្យដាច់ថា ការបាត់បង់មកពីកម្ដៅ ឬមកពីមេកានិច ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $e=e_C\times e_M$ (សូមមើល 4.10)

រូបមន្ត៖ ទិន្នផលសរុប

$$e=\frac{W_u}{Q_h}=e_C\times e_M$$

- $e$ ៖ ទិន្នផលសរុបនៃម៉ាស៊ីន (គ្មានឯកតា)

- $W_u$ ៖ កម្មន្តប្រើប្រាស់បាន (ឯកតា៖ J)

- $Q_h$ ៖ កម្ដៅស្រូបពីធុងក្ដៅ (ឯកតា៖ J)

- $e_C$ ៖ ទិន្នផលកម្ដៅ ; $e_M$ ៖ ទិន្នផលមេកានិច (គ្មានឯកតា)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលសួរទិន្នផលពិតរបស់ម៉ាស៊ីនទាំងមូល ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $W_u=e{Q}_h$ , $Q_h=\frac{W_u}{e}$

- ចំណាំ៖ $e$ តូចជាង $e_C$ ជានិច្ច ព្រោះ $e_M<1$ ។

រូបមន្ត៖ ថាមពលស៊ីនេទិចមធ្យម

$$x=\frac{3}{2}kT$$

- $x$ ៖ តម្លៃមធ្យមនៃថាមពលស៊ីនេទិចរបស់ម៉ូលេគុលមួយ (ឯកតា៖ J)

- $k$ ៖ ថេរបុលស្មែន $k=1.38\times 10^{-23}$ (ឯកតា៖ J/K)

- $T$ ៖ សីតុណ្ហភាពដាច់ខាត (ឯកតា៖ K)

- ប្រើពេលណា៖ សំណួរស្រើបស្រាយសួរថា «$x=\frac{3}{2}kT$ ជាតម្លៃមធ្យមនៃអ្វី ?» ចម្លើយ ៖ ថាមពលស៊ីនេទិច ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $T=\frac{2x}{3k}$

- កុំច្រឡំ៖ រូបមន្តនេះជាថាមពលមធ្យមនៃម៉ូលេគុលមួយ ។ ថាមពលសរុបត្រូវគុណនឹង $N$ ។

រូបមន្ត៖ ល្បឿនមធ្យមការេ

$$v_{rms}=\sqrt{\frac{3RT}{M}}$$

- $v_{rms}$ ៖ ឫសការេនៃការល្បឿនមធ្យមការេ (ឯកតា៖ m/s)

- $R$ ៖ ថេរសកលនៃឧស្ម័ន $R=8.31$ (ឯកតា៖ J/(mol·K))

- $T$ ៖ សីតុណ្ហភាពដាច់ខាត (ឯកតា៖ K)

- $M$ ៖ ម៉ាសម៉ូល (ឯកតា៖ kg/mol)

- ប្រើពេលណា៖ ពេលដឹងម៉ាសម៉ូលនិងសីតុណ្ហភាព ។

- ទម្រង់បំប្លែង៖ $v_{rms}=\sqrt{\frac{3kT}{m}}$ , $T=\frac{M{v}_{rms}^2}{3R}$

- កុំច្រឡំ៖ $M$ ជាម៉ាសម៉ូល (kg/mol) មិនមែនម៉ាសម៉ូលេគុលមួយទេ ។

រូបនេះជាការកាត់ជាបញ្ឈរនៃស៊ីឡាំងមួយ ។ ស៊ីឡាំងឈរនៅកណ្ដាល ។ ខាងលើជាក្បាលស៊ីឡាំង មានស្តុបពីរ ៖ ស្តុបខាងឆ្វេង (ខ្យល់ចូល) និងស្តុបខាងស្ដាំ (ខ្យល់ចេញ) ។ នៅចន្លោះស្តុបទាំងពីរ មានរន្ធបាញ់ប្រេងឈរឡើងទៅលើ ។ ក្នុងស៊ីឡាំង មានពីស្តុងមួយ (មានខ្សែចិញ្ចៀនបី និងរន្ធខ្នាញ់នៅកណ្ដាល) ។ ពីដំបងភ្ជាប់ពីស្តុងទៅខ្នាញ់នៅខាងក្រោម ។

ស្លាកនៅក្នុងរូប ៖ «បំពង់នាំឥន្ធនៈ» (ព្រួញដេកចង្អុលទៅស្តាំ ដល់រន្ធបាញ់ប្រេង), «ខ្យល់ចូល» (ព្រួញចង្អុលទៅស្តុបខាងឆ្វេង), «ខ្យល់ចេញ» (ព្រួញចង្អុលទៅស្តុបខាងស្ដាំ) ។ គ្មានលេខ គ្មានមាត្រដ្ឋាន គ្មានឯកតាក្នុងរូបនេះទេ ។